Zennevallei · Halle
Halle is de laatste Vlaamse stad voor de taalgrens, met het Pajottenland in de rug en Wallonië om de hoek. Op een feest hier klinken Nederlands en Frans vaak door elkaar. Gelukkig hebben muziek, bubbels en een goed glas wijn geen vertaling nodig.
Vraag een voorstel aanOp de taalgrens
Halle ligt op een kruispunt. Noordwaarts begint de Brusselse rand, westwaarts het Pajottenland, en een paar kilometer zuidelijker spreekt men Frans. Die ligging maakt de stad al eeuwen tot een ontmoetingsplek, ook voor pelgrims: de basiliek met haar Mariabeeld trekt al sinds de middeleeuwen bedevaarders aan. Gastvrijheid voor mensen van elders zit hier dus diep in de muren.
Ten westen van Halle rolt het Pajottenland uit, met akkers, hagen, beekjes en hoeves met witgekalkte muren. Het is ook het land van lambiek, het spontaan gegiste bier waaruit geuze en kriek voortkomen. Een wijnbar is hier dus te gast in een streek met een eigen drankcultuur, en dat contrast geeft een feest op een Pajotse hoeve net iets extra.
Door Halle lopen ook de Zenne en het kanaal naar Charleroi, en langs dat water staan bedrijfspanden en nieuwe woonprojecten. Samen met de villatuinen aan de stadsrand en de hoeves op het platteland geeft dat een brede waaier aan plekken: van een bedrijfsfeest aan het kanaal tot een tuinfeest onder de hoogstammen van een Pajotse boomgaard.
Tussen boomgaard en basiliek
Pajotse hoeves hebben vaak een ruim erf, een schuur met hoge poorten en een boomgaard erachter. De Defender staat op het erf, de schuur dient als uitwijk bij regen en de boomgaard als decor voor de foto's. Denk wel aan een plek om te keren: achteruit een smalle landweg af is geen pretje.
Richting Beersel en Sint-Pieters-Leeuw liggen villawijken met grote tuinen, vaak omzoomd door bomen. Een verjaardag of tuinfeest voor honderd gasten past er vlot. De Defender rijdt meestal over de oprit tot op het gazon, als de grond droog is en er geen vijver of zwembad in de weg ligt.
Rond de basiliek staan herenhuizen en oude handelspanden met binnenkoeren. Voor een receptie na een huwelijksmis of een jubileum is dat een warm en historisch kader. De straten in het centrum zijn smal, dus kiezen we samen een plek waar de wagen niemand in de weg staat en gasten toch vlot aan een glas raken.
Een huwelijk met familie van beide kanten van de taalgrens begint het best aan de mobiele wijnbar: iedereen krijgt meteen een glas, en de muziek overbrugt de eerste onwennigheid. Voor het diner verhuist iedereen naar HOUSEWINE À TABLE, dat op een Pajotse hoeve helemaal op zijn plaats is. Aan één lange tafel met streekproducten raken ooms uit Tubeke en nichten uit Lennik vanzelf aan de praat.
Onderweg naar het Pajottenland
Halle ligt aan de zuidwestkant van Brussel, bereikbaar over de westelijke Ring, een traject dat in de spits flink kan aanslibben; voor een avondfeest vertrekken we daarom al in de vroege namiddag. In april komt daar de blauwe bloei in het Hallerbos bij, wanneer bezoekers de wegen rond het bos vullen en er vaak extra verkeersmaatregelen gelden.
Het Pajottenland glooit, en zijn landwegen zijn vaak smal, soms steil en na een regenbui modderig. De leem op de akkers wordt dan glibberig, dus kiezen we voor een erf of oprit met verharding. Als regenplan spreken we vooraf een schuur of tent af, want op een open heuvelrug heeft een bui vrij spel.
Beersel combineert een middeleeuwse waterburcht met een lange geuzetraditie, en Sint-Pieters-Leeuw vormt de overgang van de Brusselse rand naar het groene Pajottenland. Pepingen en Lennik zijn het landelijke hart van die streek, met hoeves, kapellen en in Gaasbeek een kasteel op de heuvel. Dilbeek ten slotte sluit aan op de westkant van Brussel, met villawijken en parken op glooiend terrein.
Goed om te weten
Van planning en bereikbaarheid tot wijn, muziek en service.
Bekijk alle antwoorden